مسافر بلخ

shafaqdagh — Sat, 11 Apr 2009 18:28:55 GMT

به اجازه کلیم

رستم به تیغ و رخشن خود از هفتخوان گذشت

مرد فقیر دست تهی از جهان گذشت

عمری است داغ نشه افیون غفلت ایم

ما خفته از قبیله ما کاروان گذشت

زنجیر خانه ایست جهانی که سهم ماست

صور قیامت است که بر ناتوان گذشت

باران اتفاق علاج گذاره هاست

نتوان به دوش شعله ز آتشفشان گذشت

وقتی که جهل بت شد و همسایه بت فروش

بودا هم از مجاورت بامیان گذشت

ماندیم ما و عربده فیل های مست

ابر آمد و ز جنگل ما ناگهان گذشت

بر شانه فقیر نگه کن ابوسفیه؟!!

این زخم تیغ تست که از استخوان گذشت

در جستجوی لقمه نانی شب نکاح

مرد جوان ز آیینه و شمعدان گذشت

داغ محرم

shafaqdagh — Wed, 31 Dec 2008 13:07:16 GMT

چشم ، فرات دل است ، اشک محرم به دوش

تا به کجا می رود ، این گل شبنم به دوش

بادیه تا بادیه ، محمل اشک است و خون

لیلی صحراست این ، خیمه ی ماتم به دوش

گفت که این مرد کیست آمده در کارزار؟

نور خدا بر جبین، بار دو عالم به دوش؟

گفت حسین است این ، خون دل کائنات

تشنه لب کربلا ، چشمه ی زمزم به دوش

مست و فلک تاز بود ، ماه جبین ، ذوالجناح

شیهه زنان می کشید ، عیسی مریم به دوش

صبح قیامت دمید ، صاعقه ی مرگ ریخت

برد به شمشیر دست ، حیدر، پرچم به دوش

***

دشت تکان خورد و رفت ؛ قافله ی آفتاب

ماند شب نینوا ، داغ محرم به دوش

يلدا

shafaqdagh — Sun, 21 Dec 2008 05:12:15 GMT

شب يلدا

گفتند دوستانم يلداي تان مبارك

گفتم شبي است زيبا بر دوستان مبارك

امشب دل است و دريا، امشب لب است و خنده

گل مي كند تبسم، پر مي زند پرنده

يلدائيان عاشق، باساز و با ترانه

رقصان و پاكوبان، بر گرد هندوانه

امشب شبي است زيبا، زيبا چو صبح كابل

يك نوبهار ديگر، يك جشن پر تجمل

درهاي شادكامي تا وقت صبح باز است

يلدا شبي گرامي است، يلدا شبي دراز است

اين گونه گفتم و گفت دل در كلام پايان:

ناگفته ماند اما يلداي بينوايان

اين سرزمين رنج است، اين كشور بلاهاست

شب هاش بي ستاره است، اينجا هميشه يلداست

وقتي گلو فشارد عفريت قحطسالي

ديگر چه كيف دارد موسيقي قوالي

وقتي كه كودك اين جا يك لقمه نان ندارد

وقتي كه زن، ستاره بر كهكشان ندارد

وقتي كه شانه هامان زخم پلنگ دارد

شاعر بگو كه يلدا ديگر چه رنگ دارد؟

فرهنگنامه بگذار، يلدا چهار حرف است

قحطي و درد و رنج است، كولاك باد و برف است

يلدا شبي ز شبهاست، ليكن چه سور و سات است

پایان هفت اقلیم، اين جا هزاره جات است

اين جا جماعتي اند بي خانمان و دلتنگ

نوزاد فصل هاشان، نافش بريده با سنگ

اين جا شكستن دل، هرگز صدا ندارد

كفشي اگر نباشد درويش پا ندارد

تقدير اين جماعت، با درد و داغ جفت است

بازار تنگدستي است، سامان خنده مفت است

بازيگران تقدير، خصم گرسنگانند

اينان شكسته شمشير، دربند آب و نانند

مغضوب سرنوشت اند، آواره جهانند

سازي بزن كه اين قوم جز رقص خون ندانند

در چله هاي سرما گل مي كند يتيمي

آيينه است با سنگ، همسايه قديمي

***

گفتم بخوان سرودي، امشب شب خدائي است

تاریکنای امشب ، آغاز روشنايي است

پيكي رسيده از ره، پيكي سپيد دامن

پيك ستاره بر دوش، پيك بهار خرمن

يلدا شبي بلند است ماه و ستاره در چنگ

زيباست شعر بيدل، با نغمه سرآهنگ

shafaqdagh — Mon, 15 Dec 2008 05:35:15 GMT

بازهم کابل

بازهم کابل پایتخت بی چراغ،جنون آباد سينه چاكان ،عروس هزارداماد شرق

و شهر هميشه مغرور كه هيچگاه زنجيرغلامي بيگانگان را بر گردن نياويخته است

شهري كه اقبال آن را ستود و صايب جبين ارادت برآستانش نهاد

كابل حلقه وصل سه قطعه از سرزمين هاي پر از گنجينه هاست : شرق ميانه ،

آسياي مركزي و جنوب شبه قاره ي هند. كابل كليد امنيت منطقه است وتادر اين شهر

پرچم صلح به اهتزازدرنيايدآسيا امنيت نخواهد يافت و فرنگستان روي آرامش نخواهد ديد

كابل ديروز در مسير جاده ابريشم قرار داشت و امروزدر قلب كمربند بحران موقعيت دارد

كابل امروز در جستجوي هواي تازه است براي تنفس ، اگربگذارند

كابل در حال مشق دموكراسي است ،اگر فرصت دهند

كابل مي خواهد به مولانا بينديشد ، به شمس روي آورد ، عشرتسراي صايب را از نو بسازد ،

اقاليم پررمز وراز بيدل را كشف نمايد ، و پنجره اي بسوي خوشبختي بگشايد

آري اين جا كابل است با تمام حرفهاي نا گفته اش . و اين هم هديه ناقابل ما به اين شهرافسانوي

شعري براي كابل :

تب سرخ است و موجستان تاول بر لب كابل

كدامين كهكشان بلعيده ماه و كوكب كابل

حكايت ناتمام و شهرزاد قصه گو در خواب

بسي ناگفته ها دارد هزار و يكشب كابل

طناب آورده با خود تا كند بر دار كابل را

مگر با مذهب او فرق دارد مذهب كابل؟

در اين جا خانۀ زنجير بر دوشان نمي باشد

كه پاك است و منزه از غلامي، مشرب كابل

بهاران رفته اما عندليب آواز مي خواند

به ذوق گلفشانيهاي ماه عقرب كابل

جنون آباد دلها پايتخت سينه چاكان است

چراغي نيست غير از ماه روشن در شب كابل

به فرق پادشاهان پاگذارد كودك اين شهر

به اين آشفتگي ها كم نگردد منصب كابل

24/9/87

لاله های دشت میوند

shafaqdagh — Sat, 13 Dec 2008 15:56:15 GMT

در اوایل ماه عقرب بود که تعدادی از جوانان ولایت های لغمان و ننگرهار

در جستجوی کار و به امید پیدا کردن یک لقمه نان حلال راه مهاجرت به

ایران رادرپیش گرفتند. در میانه ی راه در ناحیه میوند ولایت قندهار یک گروه

از جنگجویان طالبان این جوانان را به اتهام اینکه شماسربازان اردوی ملی

هستید دستگیرو برای گرفتن به اصطلاح اعتراف تحت شکنجه قرار دادند

در نهایت طالبان خشمگین این جوانان جوینده کار را بطور ناجوانمردانه و

فاجعه آمیز و خلاف کلیه احکام شریعت و قوانین انسانی و ارزشهای

اخلاق و جوانمردی در دشت میوند سزبریدند. به احترام خون این بی گناهان

شعر کوتاهی سروده ام و آن را تقدیم میکنم به شهیدان سربریده ی دشت

میوند

shafaqdagh — Wed, 10 Dec 2008 17:46:33 GMT

کابل

لای و گل است و جاده ‌‌. خیل گدا و گاری

مردم هراسناک اند چون لشکر فراری

این شهر پر جماعت انگار پایتخت است

بغض است در گلویش یا خورده زخم کاری

کابل پریده رنگت کو کاکه و ستنگت

کس نیست مرد جنگت پس چیست بیقراری

لرزید و گفت آنک آمدچو روح ابلیس

از ماورای سرحد یک غول انتحاری

صدها کبوتر این جا شاید به خون بغلتند

از جنس لاشخوار است این باشه ی شکاری

در پایتخت تاریک هنگامه و هیاهوست

شاید که انفجار است یا جشن خواستگاری

در روزنامه ها هم اهل قلم نوشتند

برطبل جنگ کوبد آن مرد قندهاری

در کوچه کوچه این جا معراج یک شهید است

بر شاخ هر صنوبر تابوت یک قناری

در آن جهنم سرخ اما نگشت هرگز

از چشم آسمان هم یک قطره اشک جاری

ماه قبیله ی عشق

shafaqdagh — Sat, 06 Dec 2008 17:51:39 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام لحظات تان آفتابی باد

پس از ماه ها گشت و گذار در شهر ها وولایات مختلف افغانستان اینک دو قطعه شعر بر این صفحه

میگذارم امیدوارم ارزش یکبار خواندن را داشته باشد

ماه قبیله ی عشق

اگر تو ماه شوی شام تار هم سهل است

به ذوق آمدنت انتظار هم سهل است

به حضرت تو که تسلیم یک نگاه تو ایم

اگر تو حکم دهی چوب دار هم سهل است

روایت است که یک صبح جمعه میآیی

به این امید غم روزگار هم سهل است

چو ذوالفقار به دست تو یا علی گوید

اگر که خصم شود صد هزار هم سهل است

به مهر دوست که ماه قبیله ی عشق است

گذشتن از سر ایل و تبار هم سهل است

به عاشقی که ز شمشیر کس نمی ترسد

نگار من سفر قندهار هم سهل است

ووووووووووووووووو

چراغ

نداشت - رفتم و دیدم - شب قلات چراغ

وماه بود فقط . در هزاره جات چراغ

در این قبیله که سیاره ای به تاریکی است

زچشم گم شده چون کشتی نجات چراغ

سیاه بختی ی این قوم طنز تاریخ است

که مرده نیز ندارد شب وفات چراغ

در امتداد سیه چاله هاست خانه ی ما

نه آفتاب و نه بر سقف کاینات چراغ

بگو به عید که این آمدن مبارک نیست

به ملتی که ندارد شب برات چراغ

زحون خویش توان صد فتیله روشن کرد

به بلخ شمع برافروز و در هرات چراغ

هزاره جات چنین بی چراغ هم زیباست

از آن که غیر به منت دهد زکات چراغ

وووووووووووووووو

غزل

shafaqdagh — Sat, 14 Jun 2008 19:13:56 GMT

نه از سزار و نه از کیقباد میگویم

خودم برای خودم زنده باد میگویم

به گوش خاک سترون که سخت لب تشنه است

حدیث آمدن ابر و باد میگویم

قبیله ها همه خواب اند و من ر صبح قریب

چه قصه ها که به ایل و نژاد میگویم

زآب و خاک سمرقند گفته اند بسی

من از تفضل ام البلاد میگویم

به آمدآمد خورشید هرچه گفت دلم

حکایتی است که هر بامداد میگویم

به پاس حرمت تهمینه مادرت سهراب

تو را ذلاور تهمینه زاد میگویم

وووووووووووووو

کم کم صدای هلهله ی جنگ می رسد

فصل جدال آینه و سنگ می رسد

طفل یتیم بر سرگور شهید گفت

میراث دلشکسته به دلتنگ می رسد

وقتی تفنگ ها همه شلیک میکنند

از چارسو جنازه خونرنگ می رسد

وقتی که آب قسمت ماهی نمی شود

دریا و هرچه هست به خرچنگ می رسد

در کشوری که آینه در دست کورهاست

پای غریبه نیز به اورنگ می رسد

ووووووووووووو

ازبلخ تا دمشق

shafaqdagh — Sun, 01 Jun 2008 13:29:15 GMT

چنان قحطسالی شد اندر دمشق

که یاران فراموش کردند عشق

چنان آسمان برزمین شد بخیل

که لب تر نکردند زرع و نخیل (سعدی)

درافغانستان دهقان وابسته به زمین است و زمین متکی به آسمان یعنی

آب باران . اگر در زمستان برف سفید نباردروزگاردهقان سیاه می شود

واگر دربهارآسمان برزمین بخیل شودکشتزارها ازعطش میسوزند علف های نورسته خشک میشوند و دهقاه نگون بخت آواره و خانه بدوش میگردد

امسال با تاسف که اینچنین شد.

بهاری بی باران چشم دهقان مصیبت دیده را اشکبار کرد

قیمت گندم این کالای استراتیژیک سریع و سرسام آورصعود نمود

در بحبوحه ی این بحران و درلحظه های وانفسای گرسنگی از شمال تا حوالی جنوب و صفحات مرکزی کشور سفر کردم

همه چیز از وقوع یک فاجعه خبر میداد.ترس و اضطراب همه جارا فرا گرفته بود. اگر تو هم می بودی میتوانستی حضور بحران را لمس کنی و صدای پای هیولای قحطی را بشنوی.

در کابل پایتخت کشور معلمان اعتصاب کرده بودند و مکاتب درحال تعطیل بسر میبرد. آنها حق داشتند. بایکماه معاش و مواجبی که دریافت میکردند

قادر نبودندحتانیم بوجی آرد بخرند

معاش در افغانستان در واقع خونبهای یک معلم است . آنهااز ته دل فریاد میکردندو معترض بودند از بابت معاش اندک.از گرسنگی آل و عیال . ازبالارفتنسرسام آور قیمتها و از مرگ تدریجی . ولی جناب وزیر معارف گاهی عشوه میکرد گاهی تهدید میفرمود و گاهی نیز وعده های سر خرمن میدادتا بقول خودش فتنه را بخواباند. گویا به ایشان گاهی هم الهام می شدکه دراین اعتصاب دستهای دسیسه گران دخیل است . خلاصه اضطراب فراگیر بودو جوانان برای فرار از کشورنقشه ها میکشیدند و راه و چاره می اندیشیدند. خوشبختانه دراین هیاهوی مرگ و زندگی کاروان کمک ها و گندم های خریداری شده از شمال و جنوب وارد کشور شدکه این نیز البته داستانی دارد. جو وحشت و اضطراب تا حدودی شکسته شدو قیمت آرد تا دوهزار افغانی تنزیل یافت. اگر این جو نمی شکست کسی چه میداندشایدسال بنگلادیش تکرار میشدو عده ای از هموطنان ما از گرسنگی هلاک می شدند. اگر چه انون نیز این خطر وجود دارد و یا شاید دست به اسلحه برده شورش و انقلاب میکردند و این امکان هم وجود داشت که تمام کشور دستخوش شورشهای کورو بی هدف شود و بازارباجگیران وندگیر

داغ داغ شود که حالا نیز این قصه به شکلی جریان دارد.

یادگار من از این سفر چند قطه شعر گونه ایست که اینکیکی از آن سروده ها را به عنوان برگ سبزتقدیم حضور تان میکنم ........................

گل گفت : بی بهار تبسم قیامت است

در محشر سکوت تکلم قیامت است

با سنگدل بگوی که دل مثل آینه است

بین دل و تفنگ تفاهم قیامت است

وقتی که آسمان به زمین میشود بخیل

این های و هوی و قحطی گندم قیامت است

آنکس که دربهشت غنا آرمیده است

کی داند این که بر سرمردم قیامت است

تا کی نشسته یی که قیامت کند ظهور

هرجا که هست دست تظلم قیامت است

صور قیامت است دراین شهر بیقرار

اما کسی نگفت که چندم قیامت است

ووووووووووووووووووو

تقدیم به همزبانان ایرانی

shafaqdagh — Mon, 07 Apr 2008 19:50:11 GMT

این جام بلورین که به دست من و تست

مشکن که تمام هرچه هست من و تست

وقتی که شکسته شد خدا می داند

نجوای شکستنش شکست من و تست

ووووووووو

دامن مفشان زما که ما یار تو ایم

تو آیینه ما آیینه بازار تو ایم

مانند دوتا چشم که همزاد هم اند

همسایه ی خوب در به دیوار توایم

وووووووو

گر حنجره ها جداست آواز یکی است

شعراز ملکوت است غزلسازیکی است

حافظ گل و سعدی گل و مولانا گل

یعنی که بهار بلخ و شیراز یکی است

ووووووووو

از دشت مغان لاله ی نوخیز بیار

گل خانه بدوش است هلا تیز بیار

در بزم سماع حضرت مولانا

گر شمس نشد شمیم تبریز بیار

وووووووو

ای زخمی شمشیر تغافل دل من

آواره تر از مسافر گل دل من

باور نکند هیچکس الا من و تو

افتاده به کوچه های کابل دل من

ووووووووو