کابل

            لای و گل است و جاده ‌‌. خیل گدا و گاری

                 مردم هراسناک اند چون لشکر فراری

                               این شهر پر جماعت انگار پایتخت  است

                                بغض است در گلویش یا خورده زخم کاری

             کابل پریده رنگت  کو کاکه و ستنگت

             کس نیست مرد جنگت پس چیست بیقراری

                                لرزید و گفت آنک  آمدچو روح   ابلیس

                                از ماورای سرحد یک غول  انتحاری

              صدها کبوتر این جا شاید به خون بغلتند

              از جنس لاشخوار است این باشه ی شکاری

                               در پایتخت تاریک هنگامه و هیاهوست

                               شاید که انفجار است یا جشن خواستگاری

                در روزنامه ها هم اهل قلم نوشتند

                برطبل جنگ کوبد آن مرد  قندهاری

                                 در کوچه  کوچه این جا معراج یک شهید است

                                  بر شاخ هر صنوبر تابوت  یک قناری

                  در آن جهنم سرخ اما نگشت  هرگز

                  از چشم آسمان هم یک قطره اشک جاری