بازهم کابل پایتخت بی چراغ،جنون آباد سينه چاكان ،عروس هزارداماد شرق

و شهر هميشه مغرور كه هيچگاه زنجيرغلامي بيگانگان را بر گردن نياويخته است

شهري كه اقبال آن را ستود و صايب جبين ارادت برآستانش نهاد

كابل حلقه وصل سه قطعه از سرزمين هاي پر از گنجينه هاست : شرق ميانه ،

آسياي مركزي و جنوب شبه قاره ي هند. كابل كليد امنيت منطقه است  وتادر اين شهر

پرچم صلح به اهتزازدرنيايدآسيا امنيت نخواهد يافت و فرنگستان روي آرامش نخواهد ديد

كابل ديروز در مسير جاده ابريشم قرار داشت و امروزدر قلب كمربند بحران موقعيت دارد

كابل امروز در جستجوي هواي تازه است براي تنفس ، اگربگذارند

كابل در حال مشق دموكراسي است ،اگر فرصت دهند

كابل مي خواهد به مولانا بينديشد ، به شمس روي آورد ، عشرتسراي صايب را از نو بسازد ،

اقاليم پررمز وراز بيدل را كشف نمايد ، و پنجره اي بسوي خوشبختي بگشايد

آري اين جا كابل است با تمام حرفهاي نا گفته اش . و اين هم هديه ناقابل ما به اين شهرافسانوي

شعري براي كابل :

 تب سرخ  است و موجستان تاول بر لب كابل

كدامين كهكشان بلعيده ماه و كوكب كابل

حكايت ناتمام و شهرزاد قصه گو در خواب

بسي ناگفته ها دارد هزار و يكشب كابل

طناب آورده با خود تا كند بر دار كابل را

مگر با مذهب او فرق دارد مذهب كابل؟

در اين جا خانۀ زنجير بر دوشان نمي باشد

كه پاك است و منزه از غلامي، مشرب كابل

بهاران رفته اما عندليب آواز مي خواند

به ذوق گلفشانيهاي ماه عقرب كابل

جنون آباد دلها پايتخت سينه چاكان است

چراغي نيست غير از ماه روشن در شب كابل

به فرق پادشاهان پاگذارد كودك اين شهر

به اين آشفتگي ها كم نگردد منصب كابل

24/9/87

             

    در اوایل ماه عقرب بود که تعدادی از جوانان ولایت های لغمان و ننگرهار

    در جستجوی کار و به امید پیدا کردن یک لقمه نان حلال راه مهاجرت به

    ایران رادرپیش گرفتند. در میانه ی راه در ناحیه میوند ولایت قندهار یک گروه

    از جنگجویان طالبان این جوانان را به اتهام اینکه شماسربازان اردوی ملی

    هستید دستگیرو برای گرفتن به اصطلاح اعتراف تحت شکنجه قرار دادند

    در نهایت طالبان خشمگین این جوانان جوینده کار را بطور ناجوانمردانه و

     فاجعه آمیز و خلاف کلیه احکام شریعت و قوانین انسانی و ارزشهای

    اخلاق و جوانمردی در دشت میوند سزبریدند. به احترام خون این بی گناهان

    شعر کوتاهی سروده ام و آن را تقدیم میکنم به شهیدان سربریده ی دشت

    میوند

                                کابل

            لای و گل است و جاده ‌‌. خیل گدا و گاری

                 مردم هراسناک اند چون لشکر فراری

                               این شهر پر جماعت انگار پایتخت  است

                                بغض است در گلویش یا خورده زخم کاری

             کابل پریده رنگت  کو کاکه و ستنگت

             کس نیست مرد جنگت پس چیست بیقراری

                                لرزید و گفت آنک  آمدچو روح   ابلیس

                                از ماورای سرحد یک غول  انتحاری

              صدها کبوتر این جا شاید به خون بغلتند

              از جنس لاشخوار است این باشه ی شکاری

                               در پایتخت تاریک هنگامه و هیاهوست

                               شاید که انفجار است یا جشن خواستگاری

                در روزنامه ها هم اهل قلم نوشتند

                برطبل جنگ کوبد آن مرد  قندهاری

                                 در کوچه  کوچه این جا معراج یک شهید است

                                  بر شاخ هر صنوبر تابوت  یک قناری

                  در آن جهنم سرخ اما نگشت  هرگز

                  از چشم آسمان هم یک قطره اشک جاری

                                                 بسم الله الرحمن الرحیم

   سلام لحظات تان آفتابی باد

پس از ماه ها گشت و گذار در شهر ها وولایات مختلف  افغانستان اینک دو قطعه شعر بر این صفحه

میگذارم امیدوارم ارزش یکبار خواندن را داشته باشد

                                         ماه قبیله ی عشق

         اگر تو ماه شوی شام تار هم سهل است

         به ذوق آمدنت انتظار هم سهل است

                                 به حضرت تو که تسلیم یک نگاه تو ایم

                                 اگر تو حکم دهی چوب دار هم سهل است

       روایت است  که یک صبح جمعه   میآیی

        به این امید غم روزگار هم سهل است

                                  چو ذوالفقار به دست تو یا علی   گوید

                                  اگر که خصم شود صد  هزار هم سهل است

        به مهر دوست  که ماه قبیله ی عشق است

        گذشتن از سر ایل و تبار هم سهل است

                                 به عاشقی که ز شمشیر کس نمی ترسد

                                 نگار من سفر قندهار  هم سهل است

                                 ووووووووووووووووو

                                            چراغ

                نداشت - رفتم و دیدم -  شب قلات چراغ

               وماه بود فقط . در هزاره جات     چراغ

                                                 در این قبیله که  سیاره ای به تاریکی است

                                                  زچشم گم شده چون کشتی نجات   چراغ

               سیاه بختی ی این قوم طنز تاریخ است

               که مرده نیز ندارد شب  وفات   چراغ

                                                 در امتداد سیه چاله هاست خانه ی  ما

                                                 نه آفتاب و نه بر سقف  کاینات  چراغ

              بگو به عید که این آمدن  مبارک نیست

              به ملتی که ندارد  شب  برات  چراغ

                                                  زحون  خویش توان صد فتیله روشن  کرد

                                                  به بلخ شمع برافروز و در هرات    چراغ

                هزاره جات  چنین  بی چراغ هم زیباست

                 از آن  که غیر به منت  دهد  زکات  چراغ

                                                وووووووووووووووو